“Hoi Dennis, misschien een beetje een gekke vraag. Maar zouden we de kunstheup van mama na afloop terug mogen? Dank je wel en tot morgen! Groetjes, M.”

Nu schrik ik niet zo snel meer en gekke vragen zijn er voor mij eigenlijk niet. Maar hier was ik toch ook wel even benieuwd naar de achtergrond van deze vraag.

Ik was ’s middags bij de familie geweest en we hadden al veel wensen voor het afscheid doorgesproken. De aula was vastgelegd, het concept voor de kaart was besproken, er waren mooie bloemen uitgezocht en we hadden een eerste aanzet gemaakt voor de afscheidsdienst. Hun moeder zou gecremeerd worden en de as zou, samen met die van hun vader, worden uitgestrooid op een prachtig plekje op de natuurbegraafplaats.

De dag daarna zou ik teruggaan om de kaart  samen af te maken en de verdere punten op te pakken. Met in mij toch wel een zekere nieuwsgierigheid. Wat zouden ze toch met die heup willen? Die vraag moest ik toch wel stellen.

Wat bleek nu, de kleinzoon van mevrouw was een arts in opleiding en bezig met een specialisatie tot orthopedisch chirurg. Vanuit een zekere beroepsdeformatie had hij graag een tastbare herinnering aan zijn oma. En dat kán en mág. Zodoende heb ik afgesproken met de ovenist van het crematorium dat de heup na afloop van het crematieproces veiliggesteld zou worden. En hebben we deze samen, na het crematieproces, aan de kleinzoon overhandigd. Uiteraard wel netjes gereinigd.

Normaliter zou het materiaal waarvan de heup gemaakt is (titanium en chirurgisch staal) ingezameld worden door een gespecialiseerd bedrijf. Dit bedrijf zamelt van alle crematoria de (edel-)metalen in en zorgt voor de recycling. Deze worden omgesmolten of gerecycled voor hergebruik. Niets is herkenbaar of herleidbaar. Met de opbrengst van de metalen gebeuren vervolgens hele mooie dingen. Deze gaan naar het Vaillant Fonds. Dit fonds is vernoemd naar Dokter Vaillant, de eerste Nederlander die – nadat cremeren elf eeuwen lang verboden was – in 1914 legaal werd gecremeerd. Iedere erkende stichting in Nederland kan financiële ondersteuning aanvragen. Op deze manier wordt er iets waardevols vanuit de crematoria teruggegeven aan de samenleving. En dat is een prachtig iets.

In het geval van de kleinzoon kon ik me geen mooiere bestemming bedenken. Maar het is goed om te weten dat er in ieder ander geval hele zinvolle dingen mee gedaan worden.